Kwetsbaar

PillsIn het kader van mijn revalidatie heb ik mezelf vandaag een opdracht gegeven. Naast de fysiek zware oefeningen moet ik ook zeker werken aan de gesteldheid van mijn geest. Iets wat misschien nog wel het lastigst is van alles. Hoewel ik mijn positiviteit nooit verloren heb, ben ik al jaren boos. Weliswaar neemt het mettertijd iets in hevigheid af maar het feit blijft dat de boosheid er nog altijd is. Het is tijd om afscheid te nemen van deze boosheid. Ik wil er vanaf. Ik wil vergeven. Daarom deze brief aan jou. Deze brief die ik vanuit het niets begin omdat ik je op dit moment gewoon geen ‘beste’ vind.

Drie jaar, twee maanden en zesentwintig dagen geleden liet jij mij in de steek. De pijn die ik die dag voelde was immens. Naarmate de tijd verstrijkt wordt pijn altijd minder of slijt zelfs, zegt men vaak. Voor mij is niets minder waar. Ik raakte er aan gewend, dat wel, het is iets wat bij me is gaan horen maar weggaan doet het nooit. Jaren terug al schreef ik een brief gericht aan mijn letterlijke pijn. De pijn die er altijd en overal is. De pijn die ik niet in de rest van mijn leven wilde en zolang ik de oorzaak niet wist ook niet zou accepteren.

Inmiddels weet ik sinds tien maanden wat de pijn – en uitval van functies – veroorzaakt en dat ik het wel moet accepteren. Mijn toekomst is blijvend veranderd. Na 2,5 jaar vechten voor erkenning was daar in december 2012 eindelijk de diagnose: Neuralgische Amyotrofie. Jouw falende systeem is hier de oorzaak van. Misschien is falen wel niet het goede woord, je systeem ging in de aanval en slaagde daar juist in. Volledig herstellen zal ik echter, dankzij de veel te late diagnose, nooit. Toch was ik destijds – en nu nog – erg opgelucht. Eindelijk wist ik wat er met me aan de hand was. Ik kon beginnen met accepteren en revalideren. Dacht ik.

Een dikke maand later liet je me wederom in de steek. Deze keer met een pijnlijke stilte. Ik voelde lichamelijk niets maar er was wel degelijk iets heel ernstigs aan de hand. Een vergevorderd voorstadium van baarmoederhalskanker. Je faalde weer. Waar je eerder te hard werkte had je in dit geval helemaal niets gedaan. Je bent niet in de tegenaanval gegaan. De boosheid die eindelijk z’n laagste punt tot dan toe had bereikt kwam in volle hevigheid terug. Deze werd nu tevens vergezeld door een grote angst, mijn veranderde toekomst werd ook nog eens onzeker. Anders dan de zenuw-/spierziekte was dit echter wel te verhelpen, weliswaar door ingrijpende maatregelen. Je weet als de beste wat er daarvoor allemaal heeft moeten gebeuren. Je hebt het immers allemaal zelf ondergaan. Je bent blijvend veranderd. Desondanks ben ik erg dankbaar voor het feit dat ik nu kan zeggen dat ik ‘schoon’ ben.

Al sinds 26 juli 2010 houd ik niet meer van je. Het beste, voor ons beiden, zou zijn om dat wel weer te doen. Ik hoop dan ook dat jij en ik samen kunnen gaan werken aan herstel. Ik met mijn geest en jij met je systeem. Samen revalideren. Ik wil niet meer boos op je zijn, ik wil weer van je houden. Ik ga mijn best doen. Jij ook?

Lijf, laat me alsjeblieft niet meer in de steek en laat me je weer kunnen vertrouwen.

Share Button